Category Archives: Uncategorized

Nazywa się

Nazywa się King George.

20131113-155446.jpg

Advertisements

Chata umaita

Mak, trzy razy zmielony, orzechy i miód.

Barszcz z uszkami; pierogi. Chata umaita.

Teraz nie ma nicość dostępu, ona nie zna

wcale tej piosenki, którą śpiewam jej na złość.

.

Cukierki na choince oraz trzej królowie

pod stołem. Są takie przepisy, których

nawet nicość nie potrafi przepisać swoim

niesympatycznym atramentem, są takie piosenki,

.

których nawet nicość nie potrafi zaśpiewać

swoim strasznym głosem, bydłu chata

przyzwoita, a to jeszcze źle pokryta. Są takie

prezenty, których nawet nicość nie może opakować,

.

są takie sny, które nie śpią nigdy.

.

grudzień 2000,

.

Tomasz Różycki, Wiersze, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 2004

Tagged

Ale, co to za śniadanie!

Colazione à la Katulki

                                                           20130513-125911.jpg

Le parole sono sue, di Zbigniew Herbert, uno dei nostri poeti preferiti e son parole che compaiono subito, nella prima pagina del ”Barbaro in giardino”, quando sta per parlare delle grotte straordinarie di Lascaux, nella cittadina di Montignac, dove ”non c’è niente da vedere oltre alla targa commemorativa in onore d’una benemerita ostetrica: Ici vécut Mme Marie Martel – sage-femme – officier d’Académie. Sa vie a été de faire le bien. Sa joie d’accomplir son devoir.” Prima ancora di recarsi alle grotte, però, il viaggiatore che è sì un barbaro, ma è anche un uomo con le proprie sante e terrene priorità, decide di placare innanzitutti i morsi della fame. ”Colazione in un piccolo ristorante, ma che colazione! Omelète al tartufo. Il tartufo appartiene alla storia delle follie umane, e pertanto alla storia dell’arte”.

A Berlino non disponiamo purtroppo di tartufi, e peccato, perché il tartufo è uno dei sapori più buoni che ci siano. Il tartufo zittisce, tanto è forte, perché parla solo lui. Il tartufo con le uova fresche poi, di mattina, in Francia, dove l’omelète deve esser morbida, ”baveuse” diceva un mio amico cuoco francese che non capiva il perché della nostra frittata. E io ben mi ricordo la, purtroppo, sola omelète al tartufo che ho provato. Ero al matrimonio di un amico, a Alba, e davanti a me passavano trionfi di carni e cacciagioni e bestiame e insomma cadaveri che poveracci loro, per di più ero alla prima gravidanza e tutti quei vini strepitosi che mi portavano e che vedevo passare e che in altre situazioni avrei bevuto incrociando gli occhi e sorridendo estasiata, oddio, nemmeno loro mi aiutavano. Finché il cuoco, preoccupatissimo che il mio vegetarianesimo fosse una malattia che potesse contagiare i suoi altri ospiti, mi soccorse con un gran piatto di uova al tartufo, e io non sentii più nulla, felice di masticare il paradiso. Il tartufo.

A Berlino ci sono altri ”tesori gastronomici”, sempre per citare Herbert. Soprattutto il regno dei Katulki deve conciliare una tradizione italiana, che vorrebbe una colazione dolce, terribilmente insana e zuccherosa, fatta di latte e biscotti, roba che uno prende l’energia per scendere le scale e poi basta e quando ho cercato di spiegarlo alla Pani Justyna, lei, con un vago malcelato sconvolgimento delle sopracciglia mi ha, giustamente, chiesto ”ma che? Non vanno a lavorare in Italia?”. Dolce, dunque à l’italiènne e salata à la polonaise. Salata proprio di insalata, di pane, burro e verdure fresche prese dall’orto. Verdure fresche di stagione, quando ci sono, oppure sottaceto e conservate, se fuori c’è la neve. Però siamo a Berlino, dove le culture si confondono e la cultura culinaria forse più berlinese è quella turca, o forse la cultura culinaria berlinese delle più saporite, ecco, con quel loro fantastico formaggio di capra che si avvicina al twaròg e che quasi sa di Polonia, e se lo si spezzetta poi e si spruzza generosamente di limone aiuta ogni insalata.

Ipotesi, ipotesi. La giornata comincia con la colazione e quindi che sia un’ipotesi, che non ci siano certezze, ma solo colori, ingredienti semplici, possibilmente crudi, e freschi, e allegria.

Per esempio,

20130513-130002.jpg

 

una bell’insalata di cetrioli, di radicchio e di pomodori. Formaggio turco di capra sbriciolato e verdure passate in padella, patate, carote e quant’altro. Per condire una salsa bianca, a base di yogurt salato.

 

Tagged ,

Wieczorne rozmowe – Conversazioni serali

Panienki słuchają radia, i leci piosenka Marylin Monroe. 

– Kobieco! Na kobieco ma być lokal!

– No, tak, kobieco. Na pewno będą tłumy mężczyzn.

Panienki wieczorem prowadzą poważne rozmowe.

 

Le signorine ascoltano la radio, quando arriva una canzone di Marylin Monroe.

– Femminile! Femminile deve essere il locale!

Sì, certo, femminile. Di sicuro arriveranno fiumi di uomini.

Di sera, le signorine conversano molto seriamente.

Poesia, czyli poezja

Prima di tutto hanno rinfrescato la pasta madre. Santa e benedetta pasta madre che tanto è forte che farebbe lievitare anche il marmo, se solo uno avesse la pazienza di polverizzarglielo. Con acqua, a renderla morbida e pastosa e poi farina, per restituirle la consistenza sua, ch’è quella della mamma, perché la mamma è cremosa e buona, evviva la mamma.

20130509-185618.jpg

E quello è stato il primo passo. Dopodiché si sono affacciate le esigenze katulke, ossia, da un lato quelle di un giovane cucciolo di cane ungherese che ha già le zampe dritte e lunghe, ma cresce, cresce e cresce ogni giorno, quindi ha bisogno di calcio. Calcio, al singolare. Per di più il giovanotto ha la pessima abitudine di svegliarsi la mattina tra le cinque e le sei e, sì, va bene alzarsi con lui e portarlo a fare la pipì, va benissimo, ma poi nessuno regge la sua frenetica voglia di giocare, di mordere e di fare gli agguati. Quindi vengono somministrati al pupo deliziosi panini secchi e duri come il tempo li ha resi. Lui è entusiasta e si intrattiene con loro per una mezz’oretta buona, e chi si è svegliato alle cinque prende un libro in mano, si sdraia sul divano e si gode il risveglio. Peccato che giorno dopo giorno i panini siano poi finiti e allora tocca rifarne. Questa volta, siccome quelli che ha mangiato finora erano panini casuali, ecco, questa volta i Katulki si regolano coi suoi bisogni. Il ragazzo cresce, necessita di calcio e quindi le preziose manine della Signora Tina hanno preparato una deliziosa farina di gusci d’uovo. Wow.

20130509-185656.jpg

E quindi l’impasto mammo si è porzionato in due direzioni, i panini calciosi per il giovanotto dai denti a spillo e un bel pane rettangolare per i bipedi di casa.

20130509-185709.jpg 20130509-185717.jpg

Farina, acqua, pasta madre e poesia, per l’appunto.

20130509-185733.jpg

 

– Dove sono i panini per il cane?

– In forno, perché diventino duri come sassi. Disse ella, lapidaria.

Perché anche la Signora Tina, talvolta, lapidaria quanto implacabile, gode dei risvegli all’alba del giovane virgulto ungherese.

Zaległości

Hej, a tu ktoś skończył 10 lat! 

Immagine

z ciastem orzechowo-czekoladowym. Oj, jakie dobre.

Brownies z sernikiem

 

Zrobiłyśmy. Li abbiamo fatti. I według przepisów, secondo ricetta.

Prawie, quasi.

Niesamowite, totalnie. Straordinari, assolutamente.

Brownies crudi BROWNIES

– kakao, trzy łyżki

– mąka, 150 g.

– cukier, 250 g.

– jajek, 6

– czekolada, 200 g.

– masło, 250 g.

 

SERNIK

– mascarpone, 80 g.

– ricotta, 120 g.

– philadelphia, dwie łyżki

– jajko, 1

– cukier, dwie łyżki

– mąka, jedna łyżka

brownies sul piatto

tutaj, i tu  i oczywiście u niej. Piękna jej książka po polsku, tu. In  italiano Cavoletto lo sapete chi è, via.

 

Bałagan

Jutro w szkole karnawał. Mała chce coś z kruszonką, bo ”kruszonki są pyszne” i bo mała ma w sobie wysoki poziom wytworności, tak zwana diva. Natomiast starsza chce brownies z cheesecake z Cavoletto, bo… no, nie trzeba mówić dlaczego. Brownies są drugim cudem świata i cheesecake trzecim, razem to sześć razy cudowne. A wieczorem goście.

Na razie pani Justyna odpoczywa a ja rozglądam się po bałaganie. Ale ”bałagan”, jakie to piękne slowo.

praca3

Domani carnevale a scuola. La piccola vuole qualcosa con il crumble, perché ”è buonissimo il crumble” e perché la piccola ha in sé un elevato livello di raffinatezza, come dire, la diva.  La grande vuole invece i brownies con il cheesecake di Cavoletto, perché… perché non serve dirlo, i brownies sono la seconda meraviglia del mondo, il cheesecake la terza, insieme due per tre, sei volte meraviglia. E stasera ospiti.

Per adesso pani Justyna si riposa e io mi guardo intorno, cercando di arginare il casino, che in polacco si dice ”bauàgan”. Eh, bauàgan, che bella parola.

Torcik Urodzinowy

Torcik Urodzinowy na Trzydziestolecie Zeszytów Literackich

Torcik4

Urodziny w grudniu mają osoby samodzielne czasem poważne, zazwyczaj z poczuciem humoru. Do nich świetnie pasują pomarańcze, bo nawet jeżeli grudzień to pora na cynamonową herbatę, i na bałwany, i na koc to tymczasem we Włoszech jest pora – właśnie – na pomarańcze. Wtedy ogrody, np. mojej mamy, są kolorowe, a kulki pomarańczowe świecą na drzewach jak bombki na choince.

Nawet te drzewa są tak niskie, że łatwo zbiera się ich owoce. Do tego ich liście są nadal zielone, wciąż przypominając słoneczne lato, porę kiedy wszystko było kolorowe.

Właśnie wtedy pomarańcze są najsmaczniejsze. Najlepiej się nadają do czekolady i również świetnie pasują do siebie kolorami. W rezultacie nasz Grudniowy Torcik Urodzinowy będzie Pomarańczowo-Czekoladowy.

Będzie krem, bo krem do tortu jest jak kocyk na kanapie. Będą trzy warstwy, bo na trzydziestolecie. I będzie alkohol, bo dzieci już poszły spać i rodzice mogą imprezować, i bawić się, i tańczyć, i uśmiechać i tak dalej. Będą orzechy włoskie bo nadal zastanawiam się dlaczego są włoskie. I będą bezy, bo bezy są lekkie i chrupiące i takiej przyszłości życzymy Zeszytom. Wszystko połączy się w smakach i kolorach, bo kolory są ważne tak jak smaki, a na początku je się oczami, dopiero potem smak chowa się w buzi i trafia do zmysłów. I będzie katulka, oj, jaka katulka.

Najważniejsze już za nami czyli okazja na tort i urodziny pomysłu. Teraz Pani Justyna dzwoni z pomysłem do mamy. Jak zazwyczaj okazuje się, że mama już nijaki placek z pomarańczami robiła. A sprawdzona receptura to skarb. Otrzymane wskazówki trzeba dokładnie przeanalizować i ewentualnie dopasować do własnego pomysłu.

W końcu przepis wygląda tak:

  • 8 jajek

  • 1 1/2 dużego pomarańcza, lub dwa małe

  • 1 szklanka cukru

  • 3 łyżki czubate mąki

  • 7 łyżek bułki tartej

  • 2 łyżki kakaooa – no bo jak się odmieni kakao?

  • 200 g. czekolady

  • 1 ½ łyżeczki proszku do pieczenia

  • 1 szklanka (może być niecała) mielonych orzechów włoskich (albo zmiażdżonych przez butelkę, albo przez deskę do krojenia drewniana, jak pani Justyna robi jak schowa orzechy do ścierki i zaczyna mocno i starannie je bić, uśmiechając się przy tym)

Krem

– 1 ½ szklanki śmietany

  • starta skórka z jednego pomarańcza

    – 1 szklanka cukru

    – 1 szklanka kakaokaoka, no tak samo.

  • 280g. Mascarpone ( można dodać więcej)

Bezy

  • 4 białka

  • 1 ½ szklanki cukru

Rozmowa z torcikiem i o torciku zaczyna się dzień wcześniej, bo torcik to ważna sprawa i trzeba zadbać o każdy szczegół. Najpierw włoskie pomarańcze musiały dotrzeć z włoskich słonecznych ogrodów na ekologiczny targ w Berlinie. Wyszukane i wybrane – te najpiękniejsze pani Justyna dobrze i starannie umyła z kurzu podróży i umieściła delikatnie w garnku z wodą. Tam już samodzielnie się gotowały przez 10 min. Po tym zabiegu pomarańcze znowu sobie przypomniały gorący klimat. Niestety pani Justyna szybko ostudziła ich wspomnienia zalewając je zimną wodą. W tym stanie czekają do następnego dnia.

Kolejną ważną sprawą jest krem, o którym też trzeba w miarę możliwości pomyśleć wcześniej. Już go kiedyś robiłyśmy, więc wiemy o ważnej sprawie, a mianowicie np., że placki nie mogą być nawet letnie lecz zupełnie zimne. Wtedy takie nie były i tort spotkał los góry lodowej pod słońcem. Ale nie wszystkim świadkom tego wydarzenia było smutno i przykro jak nam. Choć trochę zdziwione to dzieci miały radochę ze sprzątania wszystkich kawałków naszego niedoszłego dzieła. Dlatego krem trzeba robić wcześniej, bo jego pierwsza część musi długo poleżeć w lodówce. W tym celu Pani Justyna najpierw znowu pracuje z wysoka temperaturą i podgrzewa jedną szklankę śmietany, ale nie za dużo, mimo wszystko umiarkowanie tylko żeby mogły się w niej rozpuścić cukier, skórka pomarańczy i kakao. W końcu konsystencja wygląda jak piękny czarny płyn, czyli prawdziwa czekolada do picia.

Teraz ważny dzień. Wszystko wypoczęte i odpowiednio schłodzone ale jeszcze nie do końca przygotowane. Pani Justyna zaczyna od zmiksowania pomarańczy i zabiera się do ciasta. Żółtka oddziela od białek. Najpierw białka ubije (ze szczyptą soli) na sztywną pianę. Kolejno do białej chmurki wsypuje stopniowo cukier, cały czas ubijając. Kiedy cukier jest już w środku a piana słodka jak wata cukrowa, dodaje stopniowo żółtka. Całość jeszcze przez chwile ubija. Do gotowej już teraz blado żółtej pianki wsypuje: orzechy, mąkę, kakaoaoa, czekoladę, którą wcześniej drobno pokroiła. Na koniec proszek do pieczenia. Całość troszeczkę wymiesza, pani Justyna bardzo delikatnie wymiesza i okropnie patrzy na mnie jak nie wymieszam „delikatnie”, i dodaje zmiksowane pomarańcze. Wszystko jest gotowe aby przełożyć do formy. Przeprowadzona wcześnie analiza pozwoliła dobrać formy, czyli są trzy 20cm. Trzy równo wypełnione ciastem formy, Pani Justyna wkłada do piekarnika o temperaturze 180 stopnia i piecze przez około 40 min, ale nigdy nie patrzy na zegar, po prostu z cudu.

Pora na bezy. Pani Justyna preferuje bezy, zwłaszcza jeśli chodzi o dekorację. Tak się zawsze składa, że proporcje cukru tutaj są najważniejsze, a to niestety (dla mnie) dzieje się (dla niej) spontanicznie i w zależności o wyglądu masy. Musi być puszysta i błyszcząca, mówi Bezowy Mistrz, ale na bezy każdy ma swoje proporcje. Najpierw, więc ubija białka i kiedy są puszyste dodaje stopniowo cukier cały czas ubijając. Kiedy cukier rozpuści się w białkach zazwyczaj wołam panią Justynę i pytam, bo bezy to tajemnicy cud. Przepraszam. Z śnieżno białej piany formuje małe beziki, umieszczając je na pergaminie, by później suszyć w piekarniku o temperaturze 100 stopni. Gotowe kiedy przybiorą bezowego koloru, czyli będą ciepłe i chrupiące.

Pani Justyna robi krem, re-we-la-cyjjjny krem. Mascarpone łączy z resztą śmietany, czyli z tą częścią z która nie została podgrzana. Następnie wlewa piękny, już bardzo zimny czarny płyn. Trzeba go dobrze ubić, ale nie za dużo, do konsystencji sztywnej masy.

Nareszcie Pani Justyna przygotuje najładniejszy talerz z Bolesławca, z motylkami Pani Iwickiej albo z łąką Pani Makieli, kolejno kładzie na nim pierwsze ciasto, kąpię je „delikatnie” w alkoholu, najlepiej w Cointreau, później wykłada krem i znowu to samo, ciasto i krem, ciasto i krem i… na około, boki, góra i tak dalej. Ładnie, równo, płasko i pięknie.

W końcu można zawołać dzieci na wylizanie garnka, a długo nie trzeba czekać.

Dla Zeszytów Mazel Tov!!!! Tanti Auguri Meringhevoli!!! Wszystkiego chrupiącego najlepszego!!!

Dla czytelników polecamy książkę „Sky High”, Alisa Huntsman and Peter Wynne. Dlaczego? Bo świetna i zabawna książka.

 

Tagged , ,

Białe katulki

 

 

 

 

 

 

 

 

Pani Justyna zrobiła bezy. Właściwie troche nie dokładnie, bo zaczęło się inaczej się nie tak konkretnie. Sytuacjia wyglądała następująco: jak zazwyczaj chwątałyśmy się w kuchni rozmawiając przy tym na różne tematy. Właśnie wtedy przeszedł Pan Łysy z opowieścia o przepysznych bezach z polskiego sklepu w Berlinie

– Wiecie co, jadłem bezy tam w tym polskim sklepiku i no, dobre były. Bardzo dobre!

– No, proszę… próbowałam łagodnie a jasne migać oczkami, przestań natychmiast z tej bzdury.

– No, no. Naprawdę, były pyszny.

I co teraz, bo właściwie te bezy były w domu i znamy je obydnie. Pani Justyna nawet probowała, ja nie bo moje zęby mi nie pozwalaja kosztować kamieni. Po prostu cukier, albo lawina z cukru, białka, połączenie cukru z wapnem, dużo wapień. Twarz Pani Justynyie prawie nie poruszał , może połknęła słowa, a później w środku wybuchły, ogień i pożar. Oczy prawie się rozpuściły po tym wewnętrzny pożarze. Ja z mojej strony, reagowałam w ten sam sposób jak na słowa, że Dorota Masłowska nie umie pisać, albo że każde dziecko potrafi pisać wiersze tak jak Różycki. Co powiedzieć? Można się udusić. Tak na takie „coś” nie ma odpowiedź. Można tylko odpowiedzieć robiąc dobre bezy i tak się stało, że pani Justyna upiekła bezy: